Η σπουδαιότητα και η ανάγκη ύπαρξης Πρακτικής Άσκησης στα Προγράμματα Σπουδών αναγνωρίστηκε από πολύ παλιά. Στην Ελλάδα, η αντιμετώπισή της υπήρξε διαφορετική μεταξύ των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.) και των Πανεπιστημίων. Ειδικότερα, καθιερώθηκε ως υποχρεωτική από τον Ιδρυτικό Νόμο των Τ.Ε.Ι., με εξάμηνη διάρκεια (Π.Δ. 174/85). Όσον αφορά στα Πανεπιστήμια, η Πρακτική Άσκηση είχε μία άτυπη μορφή από πολύ παλιά σε αρκετά Τμήματα, η οποία όμως χαρακτηρίστηκε από έλλειψη οργάνωσης. Εξαίρεση αποτέλεσε η Πρακτική Άσκηση των Εκπαιδευτικών Τμημάτων (Προσχολικής και Δημοτικής Εκπαίδευσης) που ήταν εξ’ αρχής υποχρεωτική εκπαιδευτική διαδικασία βραχυχρόνιας διάρκειας με διαφορετικό ωστόσο προσανατολισμό σε σχέση με αυτή που σήμερα αποκαλούμε «Αμειβόμενη Πρακτική Άσκηση» Αργότερα, με την διαπίστωση της χρησιμότητάς της στη σύνδεση των αποφοίτων των Πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας εισήχθη σε λίγα Τμήματα των Πανεπιστημίων ως μάθημα επιλογής και σε ακόμη λιγότερα ως υποχρεωτικό μάθημα, ενώ χρηματοδοτικά υποστηρίχθηκε κυρίως από τα Επιχειρησιακά Προγράμματα.